Për të 35-ën ditë radhazi, mijëra qytetarë u mblodhën në Tiranë duke kërkuar dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama. Kjo nuk është më një protestë e zakonshme. Është shndërruar në një lëvizje të qëndrueshme që po sfidon hapur legjitimitetin politik dhe moral të qeverisë.
Pjesëmarrja e diasporës i ka dhënë protestës një dimension të ri. Shqiptarë që jetojnë e punojnë në Europë po kthehen në vend jo për pushime, por për të protestuar. Ky është një mesazh i fortë se pakënaqësia ndaj qeverisë nuk kufizohet vetëm brenda kufijve të Shqipërisë.
Nga ana tjetër, raportimet për arrestime të protestuesve, pretendimet për dhunë policore dhe përdorimin e forcës kanë shtuar edhe më shumë tensionin. Çdo veprim që perceptohet si ndëshkim politik ndaj qytetarëve rrezikon të prodhojë efektin e kundërt: të zgjerojë revoltën dhe të forcojë bindjen se institucionet po përdoren për të mbrojtur pushtetin, jo ligjin.
Nëse qeveria vazhdon të përgjigjet me forcë ndaj një krize që është thellësisht politike, rrezikon të humbasë edhe më shumë besimin publik. Historia ka treguar se asnjë pushtet nuk ka mundur ta shuajë pakënaqësinë qytetare vetëm me polici, procedime penale apo presion administrativ.
Shqipëria ka nevojë për institucione që respektojnë ligjin njësoj për të gjithë, për drejtësi të paanshme dhe për një shtet që nuk i sheh qytetarët kritikë si kundërshtarë. Nëse këto parime zëvendësohen nga logjika e forcës, vendi hyn në një spirale përplasjesh me pasoja të paparashikueshme.
Ditët në vijim do të jenë vendimtare. Ose pushteti do të zgjedhë dialogun dhe respektimin e standardeve demokratike, ose do të vazhdojë përshkallëzimin e një krize që po thellohet çdo ditë. Një gjë duket e qartë: protesta nuk po shuhet. Ajo po hyn në një fazë të re.