Kryetari i Bashkisë Divjakë, Josif Gorrea, ka dalë para Këshillit Bashkiak për të sqaruar versionin e tij mbi takimin e zhvilluar në Kuç me kryeministrin Edi Rama, aty ku u diskutua reforma territoriale dhe ku pati tensione edhe mes kryebashkiakëve. Në thelb të deklarimit të tij ishte një mesazh politik i qartë: Divjaka, të paktën sipas qëndrimit të tij, nuk heq dorë nga statusi aktual.
Takim i mbyllur, por me jehonë publike
Gorrea tha se mbledhja me Ramën ishte një takim i mbyllur, ku diskutimi u zhvillua brenda grupimit politik dhe ku, sipas tij, secilit iu la hapësirë të shprehte mendimin.
Sipas versionit të dhënë prej tij, kryeministri e kishte lënë të hapur diskutimin, ndërsa disa kryetarë bashkish, të cilët ai i cilësoi si të emocionuar dhe të nxituar, i kishin ndërprerë fjalën gjatë debatit.
Qëndrimi për Divjakën, i pandryshuar
Në sqarimin e bërë para këshilltarëve, Gorrea këmbënguli se nuk ka lëvizur nga pozicioni i mëparshëm për ruajtjen e Bashkisë Divjakë.
Ai tha se edhe në atë takim kishte folur vetëm për çështjen që lidhet me bashkinë që drejton, duke mbrojtur fort idenë se pse Divjaka duhet të mbetet më vete.
Dyshime mbi komisionin dhe krahasimi me Lushnjen
Gorrea ngriti gjithashtu pikëpyetje për punën e komisionit të drejtuar nga Mazniku, duke pretenduar se ka konstatuar mospërputhje në qasjen e ndjekur.
Ai deklaroi se kishte identifikuar edhe gabime, për të cilat tha se do t’i bëjë të ditura, ndërsa solli si argument edhe një krahasim mes Lushnjes dhe Divjakës.
Mesazhet kontradiktore për qarkun Fier
Në fjalën e tij, kryebashkiaku i Divjakës përmendi edhe qëndrime të përfaqësuesve të lartë të Partisë Socialiste, të cilët, sipas tij, janë shprehur qartë se nuk do të ketë ndryshime në qarkun Fier.
Po ashtu, ai tha se kishte mbrojtur edhe faktin që kishte qenë i painformuar më herët për zhvillimet, një detaj që hedh dritë mbi mënyrën si po menaxhohet politikisht ky proces dhe nivelin e transparencës ndaj drejtuesve vendorë.
Deklaratat e Gorreas e vendosin sërish reformën territoriale në qendër të debatit, jo vetëm për pasojat administrative, por edhe për mënyrën se si po ndërtohet vendimmarrja.
Deri tani, ajo që del qartë është se në nivel lokal ka rezistencë dhe se versioni zyrtar për një proces të qetë e të dakordësuar nuk përputhet plotësisht me sinjalet që po vijnë nga terreni politik.