Sezoni i ri europian nis me një pikë reference të qartë: PSG vjen si kampione në fuqi dhe, të paktën nga sinjalet e para, mbetet skuadra që të tjerët duhet të ndalin. Por pas francezëve, tabloja është më e lëvizshme se zakonisht: disa prej klubeve më të mëdha të kontinentit kanë ndryshuar pankinën, të tjerat kanë rihapur merkaton me emra të rëndësishëm, ndërsa balancat e vjetra nuk duken më aq të sigurta.
PSG dhe Arsenal, nisja nga dy polët e momentit
Paris Saint-Germain e nisi nga aty ku e mbylli sezonin e kaluar, me statusin e skuadrës kampione të Europës dhe me një grup që duket i konsoliduar. Ekipi i Luis Enrique paraqitet me automatizma të qarta dhe me thellësi më të madhe në repartin ofensiv, pas afrimeve të Akliouche, Ferran Torres dhe Godts, ndërsa në krahun e mbrojtjes është shtuar Lucas Digne.
Arsenali kërkon ta kthejë finalen e humbur në hapin e fundit
Arsenali mbetet një nga skuadrat që hyn me pretendime reale. Finalja e arritur pas dy dekadash dhe fitorja 3-0 ndaj Manchester City në Community Shield kanë rritur edhe më tej peshën e ekipit të Artetës, i cili tashmë shihet si një grup i pjekur dhe me profil kampioni.
Në mesfushë është afruar Bruno Guimarães, ndërsa në krah ka ardhur Tzolis. Nga ana tjetër, largimi i Trossard dhe mundësia për të humbur edhe Gabriel Jesus tregojnë se edhe një skuadër e stabilizuar ka ende zona për t’u testuar në një sezon të gjatë europian.
Gjermania dhe Spanja lëvizin fort: Bayern, Barcelona e Reali ndryshojnë fytyrë
Bayern Munich mbetet në rrethin e ngushtë të favoritëve, edhe pse jo pa pikëpyetje. Problemet e Musialës janë një goditje e ndjeshme, por kampionët e Gjermanisë kanë ruajtur boshtin dhe kanë shtuar Saibari si edhe Nathaniel Brown. Sipas leximit të deritanishëm të skuadrës, sfida për Kompanyn mbetet menaxhimi i fazës pa top dhe i tranzicionit, aty ku bavarezët kanë shfaqur limite.
Barcelona vazhdon të mbështetet te forca sulmuese dhe te futbolli agresiv i Hansi Flick, por merkatoja ka sjellë një ndërhyrje të thellë në përbërje. Humbjet e Ferran Torres, Rashford dhe Lewandowski peshojnë në letër, por ardhja e Adeyemi, Gordon dhe sidomos Rodri ndryshon strukturën e ekipit. Mesfushori spanjoll shihet si elementi që mund t’i japë rend dhe ekuilibër një skuadre që kërkon të dominojë lart.
Te Real Madrid ndryshimi më i madh lidhet me pankinën: rikthimi te Jose Mourinho sinjalizon një qasje më pragmatike, ku forca mbrojtëse duket se do të përdoret si bazë. Në merkato kanë ardhur Dumfries, Cucurella, Konaté, Diomande dhe Bernardo Silva, ndërsa bërthama me Valverde, Vinicius, Rodrygo e Mbappé mbetet e paprekur.
Manchester City pa Guardiolën, Atletico dhe Liverpool në kërkim të ekuilibrit të ri
Te Manchester City, largimi i Pep Guardiolës është tronditja më e madhe e këtij cikli. Enzo Maresca merr drejtimin e një skuadre që, përveç pankinës, duhet të përballojë edhe mungesën e emrave kyç si Rodri, Bernardo Silva dhe Stones. Afrimi i Elliot Anderson për një shifër rekord tregon se klubi po kërkon të rindërtojë kontrollin në mesfushë, por pyetja mbetet nëse kjo mjafton për të ruajtur standardin e dekadës së fundit.
Atletico Madrid, si zakonisht, mbetet skuadra që vështirë lexohet vetëm nga emrat. Simeone ka humbur disa profile të rëndësishme, mes tyre Griezmann, Lenglet dhe Almada, por ka marrë Cristian Romero, Hjulmand, Kang-in Lee dhe Grimaldo. Një përzierje që mund t’i japë më shumë intensitet dhe thellësi, pa e larguar ekipin nga ADN-ja e vet konkurruese.
Liverpool hyn në sezon me një tjetër ndryshim në stol, nga Slot te Iraola. Bashkë me trajnerin e ri, ka nisur edhe një fazë e qartë riformatimi, pas largimeve të Salah, Konaté dhe Robertson. Klubi ka sjellë Jacquet, Araujo dhe Victor Munoz, duke kërkuar të rindërtojë një grup që, sipas profilit të ri, do të mbështetet më shumë te kohezioni sesa te pesha e individualiteteve historike.
Në pamje të parë, PSG dhe Arsenali duken dy pikat më të forta të nisjes, por emri i fituesit nuk mund të lexohet vetëm nga gushti dhe nga merkatoja. Kur ndërrohen trajnerë, hiqen shtylla dhe shtohen yje të rinj, shpesh propaganda e verës përplaset me realitetin e pranverës europiane.
Pikërisht aty do të kuptohet se cilat ndryshime kanë qenë rindërtim i menduar dhe cilat vetëm zhurmë tregu.