Përplasja mes Julian Alvarez dhe Atletico Madrid po del hapur në prag të mbylljes së merkatos. Sulmuesi argjentinas kërkon Barcelonën, ndërsa klubi madrilen, sipas këtij versioni, nuk është i gatshëm ta lehtësojë një lëvizje të tillë. Historia e transferimeve te klubi katalanas tregon se presioni publik ka funksionuar në disa raste, por jo çdo bast i tillë ka prodhuar sukses në fushë.
Çarja mes Alvarez dhe Atletico po bëhet publike
Marrëdhënia mes Julian Alvarez dhe Atletico Madrid paraqitet në pikën më të vështirë të saj, me rikthimin në normalitet që duket gjithnjë e më pak i mundur. Në ndeshjen e parë të sezonit në “Metropolitano”, reagimi i tifozëve dhe qëndrimi i klubit e bënë edhe më të dukshme përplasjen mes palëve.
paragraphs Nuk lejohet.
Vërshëllimat ndaj sulmuesit argjentinas dhe kërkesa që ai të mos përshëndeste tifozët pas ndeshjes u interpretuan si shenja të një marrëdhënieje të konsumuar. Në qendër të konfliktit mbetet dëshira e lojtarit për t’u transferuar te Barcelona.
Një skenar i njohur në tregun e transferimeve
Rasti i Alvarez nuk është i pari në futbollin europian. Vitet e fundit, disa lojtarë kanë ushtruar presion ndaj klubeve të tyre për të detyruar një largim, me emra si Alexander Isak, Yoane Wissa apo Antony të përfshirë në situata të ngjashme.
Për Barcelonën, raste të tilla nuk janë të reja. Klubi katalanas ka ndërtuar ndër vite një histori me futbollistë që kanë hyrë në konflikt me klubet respektive për të arritur transferimin në “Camp Nou”.
Kur presioni funksionoi: nga Dembélé te Fàbregas
Një nga episodet më të bujshme ishte ai i Ousmane Dembélé te Borussia Dortmund. Francezi refuzoi të paraqitej në stërvitje dhe më pas kaloi te Barcelona në një operacion që, sipas të dhënave të Transfermarkt, shkoi deri në 148 milionë euro.
Edhe Antoine Griezmann kaloi një situatë të ngjashme në vitin 2019, kur mungoi në fazën përgatitore me Atletico Madrid dhe më pas Barcelona pagoi klauzolën e largimit prej 120 milionë eurosh. Philippe Coutinho, nga ana tjetër, paraqiti një kërkesë formale largimi te Liverpooli; lëvizja nuk u realizua menjëherë, por u mbyll disa muaj më vonë në janar të sezonit 2017/18 për rreth 135 milionë euro.
Cesc Fàbregas ndoqi një rrugë më pak të ashpër, pa bojkot total, por duke u stërvitur veçmas nga Arsenali. Në fund, mesfushori spanjoll u rikthye te Barcelona në verën e vitit 2011 për rreth 35 milionë euro.
Jo çdo ëndërr e kushtueshme u kthye në sukses
Lista nuk mbaron me kaq. Samuel Eto’o u përfshi në një operacion të tensionuar mes disa klubeve përpara se të kalonte te Barcelona, ndërsa Javier Mascherano e shtyu largimin nga Liverpooli deri në pikën që të paguante edhe nga xhepi i tij një pjesë të shumës së transferimit.
Por precedenti nuk garanton fund të lumtur. Vetë historia e Barcelonës tregon se disa prej këtyre transferimeve të bujshme, ndonëse u arritën me presion të madh dhe shifra të larta, nuk prodhuan gjithmonë atë që pritej në fushë. Kjo e bën edhe më të paqartë bastin që po merr Alvarez në fundin e merkatos.
Barcelona pret, Atletico reziston
Në këtë fazë, tabloja mbetet e bllokuar: Alvarez kërkon Barcelonën, Atletico Madrid nuk pranon ta çojë te rivali i La Ligës, ndërsa klubi katalanas pret zhvillimet. Sipas këtij rrëfimi, madrilenët do të preferonin një destinacion tjetër për lojtarin, konkretisht Arsenalin.
Nëse qëndrimet nuk ndryshojnë, ditët e fundit të merkatos mund të jenë vendimtare. Për momentin, çështja mbetet më shumë një përplasje force mes klubit dhe futbollistit sesa një marrëveshje e afërt.
Rasti i Julian Alvarez po hyn kështu në një model të njohur të merkatos: lojtari shtyn, klubi reziston, ndërsa Barcelona mbetet në pritje të një çarje për të goditur.
Ajo që historia e këtyre rasteve e bën të qartë është se transferimi mund të fitohet me presion, por suksesi pas tij nuk blihet automatikisht.