Francesco Toldo është rikthyer te disa nga momentet më të rëndësishme të karrierës së tij, duke prekur netët me Italinë, vitet te Interi dhe periudhën te Fiorentina. Në rrëfimin e tij, ish-portieri ndalet te rivaliteti me Gianluigi Buffon, raporti me Julio Cesar dhe seancat e gjata të stërvitjes me Gabriel Batistutën.
Nga Euro 2000 te bindja se ishte më i miri
Kur përmendet emri i Toldo-s, një nga kujtimet që rikthehet menjëherë është Europiani i vitit 2000, ku ai u bë protagonist në gjysmëfinalen ndaj Holandës me pritjet nga pika e bardhë.
Sot 54 vjeç, ai e sheh futbollin si një kapitull të mbyllur, por pranon se në kulmin e karrierës kishte bindjen se ishte në nivelin më të lartë. Edhe kur përfundoi në stol te Interi pas ardhjes së Julio Cesar, ai thotë se e konsideronte veten “portierin më të mirë në botë”.
Jo Barcelonës e Bayern-it, qëndroi për Interin
Pavarësisht interesimit nga klube të mëdha europiane, Toldo thotë se zgjodhi të mos largohej. Ai përmend Liverpoolin, Bayern-in dhe më herët edhe Barcelonën si skuadra që e kërkuan, por vendimi i tij ishte të vazhdonte me Interin.
Sipas tij, trofetë e fituar edhe si zëvendësues kanë pasur peshë të veçantë. Ai kujton se në sezonin e Tripletës kishte vendosur me vete se do të largohej nëse skuadra fitonte, dhe kështu ndodhi.
Buffon, rival i madh por jo mik
Një nga pjesët më të drejtpërdrejta të rrëfimit lidhet me raportin me Gianluigi Buffon. Toldo pranon se mes tyre nuk ka pasur miqësi, por një rivalitet të fortë të ndërtuar mbi konkurrencën për vendin në kombëtare.
Ai kujton edhe golin ndaj Juventusit në “San Siro”, kur thotë se kishte paralajmëruar trajnerin Hector Cuper se do të ngjitej në zonë nëse skuadra do të ishte në disavantazh. Toldo përmend edhe një tjetër episod, këtë herë në një ndeshje stërvitore para Botërorit 2002, ku thotë se shënoi sërish ndaj Buffonit.
Marrëdhënia me Julio Cesar dhe plagët e karrierës
Ndryshe nga rivaliteti me Buffon, për Julio Cesar flet me tone krejt të tjera. Toldo thotë se mes tyre ka pasur konkurrencë, por edhe korrektësi, duke e përshkruar marrëdhënien si të mirë që prej fillimit.
Kur ndalet te momenti më i vështirë i karrierës, ai nuk lë vend për shumë interpretime: 5 maji mbetet, sipas tij, dita që e ka shënuar më shumë dhe që ende i dhemb.
Batistuta, stërvitje maratonë dhe një spektakël për tifozët
Me nostalgji të veçantë kujton vitet te Fiorentina dhe raportin me Gabriel Batistutën, të cilin e konsideron një nga sulmuesit më të fortë dhe më të kompletuar që ka parë.
Sipas Toldo-s, të dy ndanin të njëjtën prirje për sakrificë. Ai tregon se kalonin orë të tëra në stërvitje, me Batistutën që godiste vazhdimisht dhe me të që përpiqej t’i priste, ndërsa tifozët ndaleshin për t’i parë edhe pas seancave zyrtare.
Në fund, ish-portieri italian e bën të qartë se nuk e ndjen më mungesën e futbollit. Për të, largimi nga fusha ka qenë një çlirim dhe jo një boshllëk.
Rrëfimi i Toldo-s sjell një portret pa shumë zbukurime të një karriere të ndërtuar mes konkurrencës, sakrificës dhe episodeve që kanë mbetur gjatë në kujtesën e futbollit italian.
Nga nata e Euro 2000 te rivaliteti me Buffon dhe duelët e pafund me Batistutën në stërvitje, ish-portieri rikthen një periudhë ku roli i tij shpesh lëkundej mes protagonistit dhe hijes së bankinës, por jo mes mungesës së karakterit.