Tensionet mes Teheranit dhe Uashingtonit janë rikthyer në qendër të vëmendjes pas një deklarate të fortë nga kryetari i Parlamentit iranian. Sipas mediave shtetërore iraniane, Mohammad Bagher Ghalibaf ka akuzuar SHBA-në se nuk ka hequr dorë nga objektivat ushtarake dhe se po shtyn drejt një konflikti të ri.
Akuza të drejtpërdrejta nga kreu i Parlamentit
Sipas mesazhit audio të transmetuar nga mediat iraniane, Ghalibaf deklaroi se “manovrat e armikut, si të hapura ashtu edhe të fshehta”, tregojnë se presioni ekonomik dhe politik nuk ka zëvendësuar synimet ushtarake të Uashingtonit.
Në thelb të deklaratës së tij është pretendimi se SHBA-ja po kërkon të ndezë një përplasje të re, ndërsa sipas zyrtarit iranian vazhdon të mbajë të njëjtin objektiv politik ndaj Iranit.
Teherani flet për përgatitje ushtarake
Në të njëjtën dalje, Ghalibaf tha se Irani duhet të përshpejtojë përgatitjet për t’iu përgjigjur “me forcë” çdo sulmi të ri. Retorika e përdorur nga zyrtari iranian vjen në një moment kur mesazhet publike nga Teherani mbeten të orientuara drejt demonstrimit të gatishmërisë ushtarake.
Ai shtoi se Irani nuk do t’u nënshtrohet kërcënimeve, ndërsa e paraqiti qëndrimin amerikan si një përpjekje të vazhdueshme për kapitullimin e vendit të tij. Këto janë pretendime të artikuluara nga pala iraniane dhe nuk shoqërohen në material me një reagim nga SHBA-ja.
Çfarë u tha për periudhën e armëpushimit
Sipas zyrtarit iranian, ushtria e Iranit e ka përdorur periudhën e armëpushimit për të riorganizuar forcat e saj. Kjo pjesë e deklaratës sugjeron se Teherani po e paraqet ndërprerjen e përkohshme të tensioneve si kohë për ripozicionim dhe forcim të kapaciteteve.
Megjithatë, nga materiali burimor nuk jepen detaje të tjera mbi natyrën e këtij riorganizimi, shkallën e tij apo zhvillimet konkrete në terren.
Një mesazh i ndërtuar mbi përballjen politike
Deklarata e Ghalibafit përsërit linjën e njohur të Teheranit, ku presioni i jashtëm paraqitet si pjesë e një strategjie më të gjerë për nënshtrim politik dhe ushtarak të Iranit.
Përtej tonit të ashpër, materiali i publikuar mbetet një qëndrim unilateral i autoriteteve iraniane. Në mungesë të një reagimi paralel nga Uashingtoni, deklarata duhet lexuar si pjesë e betejës së zakonshme të narrativave mes dy vendeve.
Për momentin, ajo që ekziston publikisht është versioni i paraqitur nga zyrtarët iranianë, i amplifikuar nga mediat e tyre. Në raste të tilla, retorika politike shpesh shërben edhe si sinjal i brendshëm dhe i jashtëm, po aq sa si përshkrim i një rreziku real.