Ish-ministri i Mbrojtjes, Gazmend Oketa, ka dëshmuar në Gjykatën e Posaçme në procesin për dosjen “Partizani”, një çështje që vijon të ngrejë pikëpyetje mbi mënyrën si janë trajtuar pronat dhe procedurat shtetërore. I thirrur si dëshmitar nga SPAK, Oketa mbajti distancë nga çdo rol aktiv i Ministrisë së Mbrojtjes, duke këmbëngulur se, sipas kujtesës së tij, prona nuk kishte interes për institucionin që drejtonte atëherë.
Dëshmia e Oketës para SPAK dhe gjykatës
Sipas materialit të bërë publik nga raportimi nga salla e gjyqit, prokurorët e pyetën Oketën për periudhën kur mbajti detyrën e ministrit të Mbrojtjes dhe për statusin e pronës ku ndodhej ish-Klubi Sportiv “Partizani”.
Oketa tha se ka qenë zëvendëskryeministër dhe më pas ministër i Mbrojtjes, ndërsa në vitet 2009-2012 ka qenë deputet. Në dëshminë e tij, ai e paraqiti klubin si një subjekt që, sipas dijenisë së tij, administrohej nga persona privatë dhe nuk zinte vend të veçantë në diskutimet e ministrisë.
“Zero interes” për Ministrinë e Mbrojtjes
Pika qendrore e dëshmisë së ish-ministrit ishte pretendimi se Klubi “Partizani” nuk kishte asnjë interes për Ministrinë e Mbrojtjes. Sipas versionit të tij, nuk mban mend që kjo çështje të jetë trajtuar ndonjëherë si prioritet institucional apo si temë me peshë të veçantë në mbledhjet e ministrisë.
Ai deklaroi se ka qenë ministër i Mbrojtjes dhe jo ministër i Sportit, duke lënë të kuptohet se prona nuk konsiderohej aset funksional për ushtrinë apo për strukturat e varësisë. Sipas tij, ajo nuk ishte një hapësirë që mund të përdorej nga Ministria e Mbrojtjes.
Prona, dokumentet dhe procedurat
I pyetur nëse ishte interesuar për pronën për shkak se ndodhej në varësinë e institucionit, Oketa tha se çështja i kishte ardhur në tavolinë si praktikë dhe se, sipas tij, ajo pronë ishte e pronarëve, me dokumentacion të plotë dhe me pagesa të kryera.
Ai shtoi se nuk shihte arsye që prona të mbahej në varësi të Ministrisë së Mbrojtjes. Në të njëjtën linjë, ai tha se edhe sot ministria nuk ka një inventar të plotë të pronave, një deklaratë që hedh dritë mbi një problem më të gjerë administrativ që ka shoqëruar prej vitesh menaxhimin e aseteve shtetërore.
Delegimi i përgjegjësive dhe mungesa e kujtesës për autorizime
Kur u pyet për përfaqësues të Ministrisë së Mbrojtjes në proceset e vlerësimit apo për autorizime të mundshme, Oketa tha se nuk kujton të ketë autorizuar ndonjë ushtarak për këtë çështje. Ai theksoi se kanë kaluar 18 vjet dhe shtoi se, nëse ekziston një dokument me firmën e tij, është i gatshëm të mbajë përgjegjësi për të.
Më tej, ai u mbështet te argumenti i delegimit të kompetencave, duke thënë se një ministër nuk mund të ndjekë çdo praktikë administrative në një institucion me mijëra punonjës. Sipas tij, çështje të tilla ndiqeshin nga strukturat përkatëse dhe në fund praktika mbërrinte për firmë.
Argumenti për pronat “e tepërta” pas viteve ’90
Në përgjigje të pyetjeve mbi urdhrin e firmosur për dorëzimin e pronës, Oketa tha se është ndjekur e njëjta praktikë si në raste të tjera të pronave të Ministrisë së Mbrojtjes që, pas vitit 1990, konsideroheshin të tepërta ose dilnin nga plani i përhapjes.
Sipas dëshmisë së tij, kur një pronë nuk i duhet më ushtrisë, shteti e përdor për interesa të veta vetëm nëse nuk ka pronarë. Në këtë rast, ai këmbënguli se bëhej fjalë për një praktikë me dokumente shtetërore dhe jo për një trajtim të posaçëm të ish-Klubit “Partizani”.
Dëshmia e Oketës i shton një tjetër version zyrtar dosjes që po gjykohet në GJKKO, por pa i mbyllur paqartësitë mbi zinxhirin e vendimmarrjes dhe administrimin e pronës.
Procesi pritet të vijojë me shqyrtimin e provave dhe dëshmive të tjera, ndërsa pesha e deklarimeve në sallë do të matet përballë dokumenteve që SPAK ka në dosje.