Rezana Çeliku, artistja e njohur e kinematografisë dhe televizionit shqiptar, është kujtuar me dhimbje nga Ema Andrea, e cila e përshkruan si “një grua me dritë” dhe një figurë që la gjurmë si në art, ashtu edhe në jetën publike.
Një kujtim që nis nga sheshxhirimi
Ema Andrea e ka lidhur kujtimin për Rezana Çelikun me fillimet e tyre në kinema, kur u takuan në vitin 1990 gjatë xhirimeve të filmit “Një vajzë dhe një djalë”. Në atë kohë, sipas saj, Çeliku binte në sy për mënyrën si e mbushte ambientin me energji dhe komunikim.
Andrea e ka përshkruar aktoren si një prani që ndikonte menjëherë te të tjerët, duke thënë se prej saj ka mësuar shumë dhe e ka marrë si shembull në profesion.
Roli i guximshëm dhe tërheqja nga kinemaja
Një nga rolet më të përfolura të Rezana Çelikut ishte ai i një gruaje të përfshirë në një lidhje me një djalë më të ri, personazh që për kohën u konsiderua i guximshëm dhe u shoqërua me diskutime.
Sipas Ema Andreas, paragjykimet që e ndoqën pas atij roli mund të kenë ndikuar në tërheqjen e saj të ngadaltë nga kinemaja. Ajo e lidh këtë edhe me ndryshimet e forta që pësoi filmi shqiptar pas viteve ’90.
Nga arti te administrata publike
Pas largimit nga aktrimi dhe nga puna si mësuese në fshatrat e Tiranës, Rezana Çeliku vijoi një tjetër rrugë profesionale. Ajo u diplomua në Ekonomi dhe Juridik dhe më pas punoi për vite me radhë në administratën publike.
Një pjesë e kësaj karriere lidhet me Drejtorinë për Marrëdhëniet me Publikun në Bashkinë e Tiranës, ku, sipas Andreas, ruajti të njëjtën energji njerëzore dhe përkushtim që kishte edhe në art.
Një figurë që la gjurmë te ata që e njohën
Në kujtimin e saj, Ema Andrea e përshkruan Rezana Çelikun si të njëjtën njeri plot jetë, dashuri dhe përkushtim, edhe në vitet kur nuk ishte më pjesë e skenës apo e kinemasë.
Rezana Çeliku u nda nga jeta në moshën 66-vjeçare, pas përballjes me sëmundjen. Për ata që e kanë njohur nga afër dhe për publikun që e ka ndjekur në ekran, ajo mbetet një emër i veçantë i artit shqiptar.
Kujtimi i Ema Andreas sjell në vëmendje jo vetëm humbjen e një aktoreje, por edhe historinë e një figure që kaloi nga arti në shërbimin publik pa humbur, sipas njerëzve që e njohën, dritën që e karakterizonte.
Në një kohë kur shumë emra të kinemasë së dikurshme mbeten në periferi të kujtesës publike, largimi i Rezana Çelikut rikthen vëmendjen te rolet, zgjedhjet dhe heshtjet që kanë shoqëruar jetën e artistëve shqiptarë.