Ivica Daçiç ka rikthyer në fushatë një nga temat më të ndjeshme për rajonin, me deklarata që sfidojnë hapur realitetin politik të Kosovës dhe ushqejnë retorikën nacionaliste në Serbi. Në një tubim elektoral në Beograd, ministri i Brendshëm serb dhe zëvendëskryeministri pretendoi sërish se “flamuri serb” do të valëvitet në Prizren, duke e shoqëruar këtë me referenca historike dhe me gjuhë përplasëse.
Prizreni në qendër të retorikës elektorale
Gjatë fjalimit, Daçiç pretendoi se Prizreni ka qenë kryeqyteti i parë serb dhe këmbënguli se Serbia nuk do të tërhiqet nga qëndrimet e saj politike ndaj Kosovës. Deklaratat erdhën në një aktivitet elektoral, çka e bën të qartë edhe përdorimin e temës së Kosovës për konsum të brendshëm politik.
Ai iu përgjigj edhe kritikave që, sipas tij, i ishin bërë nga ish-ministri gjerman Michael Roth, pas deklaratës së mëparshme se flamuri serb do të valëvitet sërish në Prizren. Në thelb, Daçiç zgjodhi ta paraqesë provokimin si qëndrim force dhe si shenjë “guximi” politik.
Pretendime për luftën dhe mesazhe nacionaliste
Në fjalën e tij, Daçiç tha se “guxon” të flasë në këtë mënyrë sepse, sipas tij, Serbia e ka “mbrojtur” Kosovën me luftë. Kjo gjuhë e vendosur në një tubim elektoral vjen si pjesë e një narrative të vjetër nacionaliste, që rikthehet sa herë politika serbe kërkon mobilizim të elektoratit.
Ai tha gjithashtu se ka lindur në Prizren dhe e lidhi këtë me të drejtën personale për të bërë deklarata të tilla. Më tej pretendoi se sot në qytet jetojnë pak serbë, duke e krahasuar situatën me dekada më parë dhe duke e përdorur këtë si argument për vijimin e pretendimeve politike të Beogradit ndaj Kosovës.
Kosova, Rusia, Kina dhe ambicia politike
Një pjesë të rëndësishme të fjalimit Daçiç ia kushtoi edhe kundërshtimit të pavarësisë së Kosovës. Sipas deklarimeve të tij, ai ka ndihmuar që më shumë se 20 vende të tërheqin njohjen e Kosovës dhe la të kuptohet se kjo linjë do të vazhdojë nëse forca e tij politike mbetet faktor.
Në të njëjtën linjë, ai përmendi Rusinë dhe Kinën si aleate të Serbisë për çështjen e Kosovës. Retorika u shtri edhe përtej kësaj teme, pasi Daçiç foli për ambicien e tij për të kandiduar për president, duke e përdorur çështjen e Kosovës si bosht të profilit të tij politik.
Lavdërime për Millosheviçin dhe sinjalet që jep Beogradi
Në fjalim pati edhe referenca pozitive për ish-presidentin serb Slobodan Millosheviç, të cilit Daçiç i atribuoi, sipas versionit të tij, rikthimin e krenarisë kombëtare serbe. Kjo zgjedhje e qëllimshme e figurave dhe simboleve tregon se retorika nuk po zbutet, por po mbahet gjallë për qëllime politike.
Deklarata të tilla nuk janë thjesht folklor elektoral. Ato japin një sinjal të qartë për vijimësinë e gjuhës konfrontuese nga zyrtarë të lartë në Serbi, sidomos kur bëhet fjalë për Kosovën dhe simbolet e saj historike e shtetërore.
Daçiç e paraqiti sërish Kosovën si pjesë të pandashme të Serbisë, ndërsa fjalimi i tij e ktheu Prizrenin në një simbol të retorikës së vjetër të Beogradit.
Në vend të një gjuhe që ul tensionet, mesazhi i dhënë ishte i kundërt: ripërsëritje e pretendimeve politike, përdorim i historisë për mobilizim elektoral dhe mbështetje te aleatë si Rusia dhe Kina për të mbajtur gjallë përplasjen diplomatike rreth Kosovës.