Në kulmin e protestave studentore dhe akuzave për dhunë policore ndaj të rinjve, deputeti demokrat Belind Këlliçi ka publikuar pamje të disa vilave në ndërtim, për të cilat pretendon se i përkasin drejtorit të përgjithshëm të Policisë së Shtetit, Skënder Hita. Denoncimi hap një çështje me interes të madh publik: a janë këto prona të lidhura me kreun e Policisë, si janë financuar dhe a përputhen me të ardhurat e ligjshme të deklaruara?
Ndërsa Tirana vijon të përjetojë ditë të tensionuara protestash, me studentë në rrugë, qytetarë të plagosur dhe akuza të rënda për përdorim të tepruar të forcës nga policia, një tjetër çështje ka shpërthyer në debatin politik.
Këtë herë në qendër është vetë drejtori i përgjithshëm i Policisë së Shtetit, Skënder Hita.
Deputeti i Partisë Demokratike, Belind Këlliçi, ka publikuar në rrjetet sociale fotografi të disa vilave në ndërtim, duke pretenduar se ato janë prona të kreut të Policisë.
Akuzat janë serioze, por deri tani nuk janë shoqëruar në materialin e publikuar me dokumente kadastrale, deklarata pasurie apo të dhëna financiare që të provojnë pronësinë dhe origjinën e fondeve.
Megjithatë, pozicioni i lartë publik i Hitës e bën të domosdoshëm një sqarim të plotë dhe të dokumentuar.
Mesazhi i Këlliçit për policët: Mendoni se çfarë po mbroni
Në reagimin e tij, deputeti demokrat nuk iu drejtua vetëm Skënder Hitës, por edhe punonjësve të Policisë së Shtetit që janë angazhuar gjatë protestave.
Këlliçi ngriti kontrastin mes kushteve të punës së policëve të zakonshëm dhe pasurisë që pretendon se zotëron drejtuesi i tyre.
Ai përmendi pagat, orët shtesë, dietat dhe vështirësitë ekonomike me të cilat përballen efektivët, duke akuzuar drejtimin e Policisë se po i përdor ata për të mbrojtur interesat e pushtetit.
Sipas tij, efektivët duhet të reflektojnë mbi urdhrat që marrin, sidomos kur operacionet policore shoqërohen me pretendime për dhunë ndaj studentëve dhe të miturve.
Këlliçi shkoi edhe më tej, duke parashikuar se një verifikim i ardhshëm i pasurisë mund të sjellë pasoja penale për kreun e Policisë.
Këto mbeten akuza dhe deklarime politike të deputetit. Përgjegjësia penale, nëse ekziston, mund të përcaktohet vetëm përmes një hetimi të ligjshëm dhe një vendimi gjyqësor.
Nga plumbat e gomës te vilat: Dy çështje që kërkojnë përgjigje
Akuzat për pasurinë e Skënder Hitës vijnë në një moment veçanërisht delikat.
Gjatë protestave janë raportuar përplasje, dëmtime dhe përdorim i mjeteve të forcës nga policia, përfshirë plumbat e gomës.
Në deklaratën e 17 tetorit, Hita mbrojti përdorimin e pajisjeve policore, duke pohuar se ishin mjete të lejuara dhe të certifikuara, ndërsa deklaroi se rastet e tejkalimit të kompetencave do të verifikohen.
Kjo është një çështje më vete që kërkon hetim të plotë.
Nëse efektivë policie kanë përdorur forcë joproporcionale ndaj qytetarëve, përgjegjësia duhet të përcaktohet individualisht, por verifikimi duhet të përfshijë edhe urdhrat, drejtimin operacional dhe mekanizmat e kontrollit.
Policia ka detyrimin të mbrojë rendin, sigurinë dhe institucionet. Por ky detyrim nuk i jep askujt të drejtën të përdorë dhunë jashtë kufijve të ligjit.
Nga ana tjetër, sulmet ndaj policëve dhe shkatërrimi i pronës nuk mund të justifikohen nga e drejta e protestës.
Standardi i ligjit duhet të jetë i njëjtë për të gjithë.
A janë vilat realisht të Skënder Hitës?
Kjo është pyetja e parë që duhet të marrë përgjigje.
Fotografitë e objekteve në ndërtim, të publikuara nga një deputet, nuk mjaftojnë për të provuar pronësinë.
Për të përcaktuar lidhjen e mundshme të Skënder Hitës me këto prona, nevojitet verifikimi i regjistrave kadastralë, lejeve të ndërtimit, pronarëve përfitues dhe deklarimeve të pasurisë.
Nëse objektet rezultojnë në pronësi të tij, të familjarëve apo të subjekteve me të cilat ka lidhje ekonomike, duhet të shqyrtohet nëse ekziston detyrimi ligjor për deklarim dhe si janë siguruar fondet e investimit.
Nëse nuk ekziston një lidhje e tillë, akuzat duhet të korrigjohen publikisht mbi bazën e dokumenteve.
Pikërisht për këtë arsye, përgjigjja më e rëndësishme nuk është retorika politike, por dokumentacioni.
Një zyrtar i lartë publik nuk mund të dënohet mbi bazën e fotografive. Por as një denoncim i dokumentueshëm për pasurinë e tij nuk duhet të mbetet pa verifikim institucional.
SPAK përballë një denoncimi që kërkon transparencë
Në reagimin e tij, Këlliçi përmend drejtpërdrejt SPAK-un, duke kërkuar në thelb përgjegjësi për veprimet e Policisë dhe duke ngritur dyshime mbi pasurinë e kreut të saj.
Por detyra e institucioneve të drejtësisë nuk është të përmbushin kërkesat e një partie politike.
Është të vlerësojnë informacionet konkrete, të përcaktojnë kompetencën dhe, kur ekzistojnë kushtet ligjore, të kryejnë verifikimet përkatëse.
Një kontroll i tillë mund të sqarojë disa pyetje thelbësore: kush i zotëron objektet e publikuara, kur është fituar pronësia, sa është vlera reale e investimit dhe cilat janë burimet e financimit?
Po aq e rëndësishme është të përcaktohet nëse ekzistojnë lidhje me persona apo shoqëri që kanë marrë përfitime nga kontrata ose vendime publike.
Asnjëra prej këtyre rrethanave nuk mund të supozohet pa prova.
Por të gjitha janë çështje legjitime për verifikim kur lidhen me një funksionar të nivelit më të lartë drejtues të Policisë së Shtetit.
Polici i zakonshëm nuk duhet të mbajë barrën e vendimeve të drejtuesve
Përtej akuzave për vila, reagimi i Këlliçit prek një problem tjetër: marrëdhënien mes drejtuesve të institucioneve dhe punonjësve që zbatojnë urdhrat në terren.
Një efektiv policie nuk është përfaqësues i një partie politike.
Ai është nëpunës i shtetit, i ngarkuar me detyrën për të zbatuar ligjin dhe për të respektuar të drejtat e qytetarëve.
Kjo do të thotë se ai duhet të përmbushë urdhrat e ligjshëm, por nuk mund të justifikojë një veprim të paligjshëm vetëm me faktin se ka marrë urdhër nga eprori.
Po kështu, drejtuesit nuk mund ta transferojnë automatikisht çdo përgjegjësi te efektivët në terren.
Nëse një operacion policor është organizuar ose drejtuar në mënyrë të paligjshme, hetimi duhet të shqyrtojë edhe përgjegjësinë në zinxhirin komandues.
Dhe nëse efektivët kanë vepruar brenda ligjit, institucioni duhet t’i mbrojë nga akuzat e pabazuara.
Policia është institucion i Republikës, jo pronë e drejtuesit të saj dhe as e shumicës parlamentare.
Pasuria e zyrtarëve është çështje publike, jo thjesht personale
Skënder Hita është emëruar Drejtor i Përgjithshëm i Policisë së Shtetit më 30 mars 2026, me vendim të Këshillit të Ministrave.
Për shkak të funksionit që ushtron, ai mban përgjegjësi të lartë institucionale dhe publike.
Kjo përgjegjësi nuk kufizohet te drejtimi i operacioneve policore.
Ajo përfshin edhe detyrimin për të ruajtur integritetin dhe besueshmërinë e institucionit.
Pasuria e një drejtuesi të lartë të shtetit nuk mund të trajtohet si temë e paprekshme kur ngrihen akuza konkrete për mospërputhje të mundshme me burimet e ligjshme.
Një përgjigje e dokumentuar mund të jetë në interes edhe të vetë zyrtarit të akuzuar, pasi ndan faktet nga spekulimet dhe pengon që dyshimet të shndërrohen në përfundime të parakohshme.
Kush i jep përgjigje qytetarit?
Në një moment kur protestat kanë vënë në qendër marrëdhënien mes qytetarëve dhe pushtetit, kërkesa për transparencë është më e rëndësishme se kurrë.
Belind Këlliçi ka bërë publike një akuzë të rëndë.
Tani përgjegjësia për ta sqaruar nuk mund të mbetet vetëm në nivelin e përplasjes politike.
Nëse dokumentet vërtetojnë se vilat janë të lidhura me Skënder Hitën, pyetja pasuese duhet të jetë për burimin e fondeve dhe përputhjen me detyrimet ligjore.
Nëse pretendimi nuk rezulton i vërtetë, publiku duhet ta mësojë këtë me të njëjtën qartësi.
Ndërkohë, akuzat për dhunën gjatë protestave duhet të hetohen veçmas, mbi bazën e provave dhe përgjegjësive konkrete.
Sepse pyetja nuk është vetëm kujt i përkasin vilat e fotografuara. Pyetja është nëse institucionet shqiptare janë të afta të verifikojnë paanshmërisht një denoncim ndaj një prej zyrtarëve më të lartë të sigurisë në vend.
Policia e Shtetit duhet t’u shërbejë qytetarëve dhe ligjit.
Drejtësia duhet të hetojë pa dallim funksioni apo përkatësie politike.
Dhe zyrtarët publikë duhet të japin llogari për pasurinë dhe ushtrimin e detyrës së tyre.
Në një shtet që aspiron anëtarësimin në Bashkimin Europian, këto nuk janë kërkesa të jashtëzakonshme.
Janë standardi minimal i përgjegjshmërisë publike.