Rrëfimi i Arjola Demirit për martesën dhe divorcin ka rikthyer në vëmendje një plagë që shoqëria shpesh e trajton vetëm pasi ndodh tragjedia. Aktorja e lidhi përvojën e saj personale me rastin e Arlinda Zekajt në Kosovë, duke thënë se e kishte ndjerë atë histori në mënyrë të drejtpërdrejtë dhe të dhimbshme.
Një reagim personal pas vrasjes së Arlinda Zekajt
Vrasja e Arlinda Zekajt në Kosovë, një ngjarje që tronditi opinionin publik, nuk ishte për Arjola Demirin thjesht një lajm i rëndë. Ajo e përjetoi si një histori që i prekte plagët e veta.
Sipas rrëfimit të saj, rasti i Arlindës i solli përpara syve episode dhe ndjesi që i kishte kaluar vetë, ndaj edhe reagimi i saj ka qenë shumë më i fortë se ai i një komenti të zakonshëm publik.
Paralelizmi që ngriti peshë rrëfimin
E ftuar në “Grida Duma Podcast”, Demiri u kthye te një nga periudhat më të vështira të jetës së saj: martesa dhe divorci. Në këtë bisedë, ajo bëri një krahasim të drejtpërdrejtë mes përjetimeve të saj dhe asaj që mendon se kishte kaluar Arlinda Zekaj.
“E kam ndjerë në asht historinë e Arlindës”, u shpreh aktorja, duke folur për momentet kur tensioni dhe agresiviteti brenda një marrëdhënieje e vendosin gruan përballë frikës dhe pasigurisë.
“Kam qenë edhe unë në lëkurën e Arlindës”
Demiri tha se ka kaluar situata të ngjashme dhe se gjatë protestave në Kosovë kundër vrasjes së Arlinda Zekajt e ka ndjerë këtë histori shumë afër vetes.
Në rrëfimin e saj, ajo foli edhe për përplasjet e vështira gjatë periudhës së divorcit, duke thënë: “Kam qenë edhe unë në lëkurën e Arlindës”, një fjali që e vendos dëshminë e saj në një plan të fortë emocional dhe shoqëror.
Akuza për mungesë mbështetjeje në një moment kritik
Një nga pikat më të forta të rrëfimit lidhet me mënyrën si, sipas saj, është trajtuar nga profesionistë që duhej ta mbështesnin. Demiri u shpreh se është ndjerë e pavlerësuar dhe e pambrojtur në një kohë kur kërkonte të mbronte veten dhe fëmijët.
Sipas versionit të saj, psikologia dhe punonjësja sociale dolën kundër saj gjatë kësaj periudhe. “Psikologia dhe punonjësja sociale dolën kundër meje. Si mund t’i bëhet kjo një nëne?”, ngriti ajo si pyetje publike, duke vënë në qendër edhe rolin që duhet të kenë institucionet dhe shërbimet mbështetëse në raste të tilla.
Rrëfimi i Arjola Demirit shkon përtej një historie personale. Ai nxjerr sërish në sipërfaqe pyetjet për mënyrën si trajtohen gratë kur kërkojnë mbrojtje, sidomos në fazat më të vështira të një ndarjeje.
Kur histori të tilla dalin në publik vetëm pasi dhuna ka lënë pasoja të pakthyeshme, problemi nuk mbetet më thjesht individual, por shndërrohet në një akuzë të drejtpërdrejtë për gjithë mekanizmin që duhet të reagojë më herët.