Christa Pike, e dënuar me vdekje prej gati tre dekadash për një vrasje të rëndë në Tennessee, i mbijetoi një tentative ekzekutimi me injeksion vdekjeprurës. Rasti, i cilësuar si i paprecedentë, ka vënë nën presion autoritetet shtetërore dhe ka rihapur debatet për besueshmërinë dhe anën njerëzore të këtij dënimi.
Dy doza, por ekzekutimi dështoi
Sipas versionit zyrtar, 50-vjeçares iu administruan dy doza pentobarbitali, medikament i përdorur në injeksionet vdekjeprurëse. Megjithatë, ajo nuk vdiq dhe përfundoi pa ndjenja në një spital pranë Nashville-t, ku qëndroi për më shumë se një javë.
Departamenti i Korrektimeve në Tennessee ka pretenduar se ishte ndjekur protokolli standard, përfshirë edhe injeksionin e dytë në rast mbijetese pas dozës së parë. Por vetë protokolli, sipas të dhënave të bëra publike, nuk parashikonte çfarë duhej bërë nëse dështonin edhe dy përpjekje.
Dyshime për procedurën dhe vonesa në ndihmë
Avokatët e Pike kanë ngritur dyshime serioze mbi mënyrën si u krye procedura, duke pretenduar se pati vështirësi të mëdha në vendosjen e linjave intravenoze. Sipas tyre, ekipit iu desh rreth një orë për të siguruar akses në vena dhe u përdorën afërsisht 10 gjilpëra.
Mbrojtja argumenton se komplikacionet mund të kenë bërë që lënda vdekjeprurëse të përfundonte në indet e trupit dhe jo në qarkullimin e gjakut. Në dokumente gjyqësore është përmendur edhe mundësia që disa vena të jenë dëmtuar ose çarë gjatë procedurës.
Regjistrime audio dhe transkripte të telefonatave 911, të publikuara nga Associated Press, treguan gjithashtu se ndihma mjekësore u vonua mes konfuzionit dhe keqkomunikimit mes ekipeve të emergjencës dhe autoriteteve të burgut.
Pezullim ekzekutimesh dhe lëvizje në administratë
Pas ngjarjes, ekzekutimi i radhës në Tennessee u pezullua dhe guvernatori Bill Lee urdhëroi një hetim të pavarur për mënyrën si ishte organizuar dhe zbatuar tentativa e ekzekutimit.
Në të njëjtën periudhë u njoftua edhe largimi i komisionerit të Departamentit të Korrektimeve, Frank Strada, i cili ishte vendosur në detyrë pikërisht për të reformuar sistemin e ekzekutimeve pas shqetësimeve të mëparshme. Sipas raportimeve, ky ishte ekzekutimi i dytë i dështuar gjatë kohës që ai drejtonte departamentin.
Më pas, guvernatori emëroi Christopher Hansen si komisioner të përkohshëm të Departamentit të Korrektimeve.
Beteja ligjore dhe gjendja e Pike
Avokatët e Pike kanë nisur betejën në gjykatë për të bllokuar një tentativë të dytë ekzekutimi, ndërsa mbetet e paqartë nëse shteti i Tennessee do të kërkojë ta çojë sërish deri në fund dënimin.
Sipas deklaratës së publikuar nga mbrojtja, Pike ka folur publikisht një muaj pas ngjarjes, duke thënë se ishte “e përgatitur të vdiste”, por u zgjua e vetme në spital, e hutuar dhe me dhimbje. Avokatët thonë se ajo po përballet me pasoja fizike dhe psikologjike, ndërsa mund të duhen muaj për të kuptuar nëse ka dëmtime të përhershme njohëse.
Në të njëjtën kohë, mbrojtja kërkoi edhe largimin e saj nga izolimi pa afat në repartin mjekësor të burgut, duke iu referuar një marrëveshjeje të mëparshme me shtetin që i kishte dhënë fund izolimit në korridorin e vdekjes.
Krimi i vitit 1995 dhe rruga drejt korridorit të vdekjes
Christa Pike u dënua me vdekje për vrasjen e 19-vjeçares Colleen Slemmer në vitin 1995, kur edhe vetë ishte 18 vjeçe. Sipas një vendimi të Gjykatës Supreme të Tennessee-t, ajo dhe i dashuri i saj e çuan të renë në një zonë të izoluar dhe e torturuan para se ta vrisnin.
Rasti mori vëmendje të madhe publike për shkak të detajeve të rënda që dolën në hetim dhe gjykim. Në mars 1996, Pike u bë një nga gratë më të reja të dënuara me vdekje dhe personi më i ri në korridorin e vdekjes në Tennessee në atë kohë.
Për vite me radhë, mbrojtja kishte kërkuar zbutje të dënimit, duke përmendur moshën e saj në kohën e krimit, historinë personale dhe shqetësimet shëndetësore që, sipas avokatëve, duhej të ishin marrë më seriozisht parasysh para tentativës së ekzekutimit.
Rasti i Christa Pike ka lënë pas më shumë pyetje sesa përgjigje për mënyrën si zbatohet dënimi me vdekje në Tennessee.
Përtej debatit juridik, ngjarja ka ekspozuar boshllëqe procedurale dhe vendimmarrje të diskutueshme në një nga aktet më ekstreme që ushtron shteti ndaj një të dënuari.