José María Giménez, kapiteni i Uruguait dhe një nga mbrojtësit më të njohur të viteve të fundit, ka rrëfyer se u diagnostikua me ADHD në moshën 31-vjeçare, pasi të njëjtin çrregullim e kishte marrë vesh edhe për djalin e tij 8-vjeçar. Ky zbulim, sipas rrëfimit të tij, i ndryshoi mënyrën si pa fëmijërinë, marrëdhënien me të birin dhe vendimet që kishte marrë ndër vite.
Diagnoza që i ndryshoi këndvështrimin
Në një intervistë për Shoqatën e Futbollistëve Uruguaianë, mbrojtësi shpjegoi se kuptimi i diagnozës së djalit e bëri të rishikonte edhe sjelljet e veta. Ai tha se më parë e lexonte mungesën e reagimit të të birit si mungesë respekti ose interesi, derisa kuptoi se pas saj kishte një shpjegim tjetër.
Ky moment, sipas tij, solli edhe ngarkesë të fortë emocionale. Giménez rrëfeu se qau kur kuptoi se për vite me radhë nuk e kishte lexuar siç duhet situatën e djalit, ndërsa më pas i shpjegoi se tashmë kishin diçka të përbashkët dhe se do ta përballonin së bashku.
Nga fëmijëria e vështirë te shkolla e lënë në mes
Pas diagnostikimit, futbollisti tha se lidhi shumë prej vështirësive të fëmijërisë me ADHD-në. Ai e kishte pëlqyer shkollën, por kishte probleme me përqendrimin dhe qëndrimin ulur, çka bënte që shpesh të konsiderohej një fëmijë i vështirë.
Vështirësitë u shtuan kur nisi të kombinonte mësimin me stërvitjen intensive te Danubio. Udhëtimet e gjata, oraret e lodhshme dhe presioni ekonomik në familje e shtynë të ndërpriste studimet. Në një moment, sipas rrëfimit të tij, kishte menduar madje të linte edhe futbollin për të gjetur punë dhe për të ndihmuar familjen.
Karrierë e madhe, por jo pa barrë personale
Në fushë, Giménez është ndërtuar si një nga mbrojtësit më agresivë dhe më inteligjentë taktikisht të brezit të tij. Debutoi i ri me Uruguain, u bë pjesë e rëndësishme e Atlético Madrid dhe u formua pranë figurave si Diego Godín e Diego Simeone.
Megjithatë, rrëfimi i tij nxjerr në pah një kontrast të fortë: suksesi sportiv dhe fitimet e mëdha nuk i kishin zgjidhur paqartësitë që mbante prej vitesh. Vetëm pas diagnozës, ai tha se arriti të kuptojë pse shumë gjëra që për të tjerët dukeshin të thjeshta, për të kishin qenë gjithmonë më të vështira.
Rikthimi në mësim si shembull për djalin
Në moshën 31-vjeçare, Giménez ka vendosur të rikthehet në bankat e shkollës për të përfunduar arsimin e ndërprerë. Ai po ndjek programin Bachillerato Trayectos, të organizuar nga Shoqata Uruguaiane e Futbollit, që u jep mundësi futbollistëve të kombinojnë karrierën me studimet.
Sipas rrëfimit të tij, ai i ndjek orët edhe kur ndodhet në udhëtim, pavarësisht pengesave që krijon diferenca e orës mes Spanjës dhe Uruguait. Objektivi nuk lidhet vetëm me diplomën, por edhe me mesazhin që kërkon t’i japë djalit të tij: se një rrugë e ndërprerë mund të riniset, edhe pas shumë vitesh.
Në fund, historia e Giménez nuk ka të bëjë vetëm me futbollin apo me trofetë. Ajo flet për një diagnozë të vonuar, për barrët që shpesh mbeten të pashpjeguara për vite dhe për mënyrën si një prind përpiqet të mos ia lërë të birit të njëjtën ndjenjë humbjeje.
Mesazhi që ai jep është i thjeshtë: shkolla, përpjekja dhe kuptimi i vetes nuk kanë afat skadence. Edhe për dikë që ka fituar shumë në fushë, disa beteja më të vështira nisin larg stadiumit.