Marco Branca ka hapur një seri kujtimesh nga karriera e tij si futbollist dhe më pas si drejtues i Interit, duke sjellë në vëmendje episode që hedhin dritë mbi mënyrën si merreshin vendimet në prapaskenë. Në një intervistë për mediat sportive italiane, ai ndalet te transferimi i Wesley Sneijder, raporti me Jose Mourinhon dhe disa momente që, sipas versionit të tij, shënuan kthesa në rrugëtimin profesional.
Nga fusha te zyrat e Interit
Branca kujton fillimet si sulmues dhe periudhat te Sampdoria, Fiorentina, Parma e Roma, ku pranon se jo gjithmonë gjeti hapësirat që priste. Ai përshkruan një karrierë me ulje-ngritje, konflikte me trajnerë dhe role të ndryshme në fushë, shpesh larg profilit klasik të një qendërsulmuesi.
Në rrëfimin e tij, kalimi te drejtimi i Interit paraqitet si një hap i madh, i ardhur kur ishte 38 vjeç. Branca thotë se e priti me emocion propozimin për t’u bërë Drejtor Teknik, duke lënë të kuptohet se e shihte mungesën e figurës drejtuese si një nga problemet që kishte vënë re më herët si futbollist.
Sneijder, marrëveshja që solli përplasje
Pjesa më e fortë e intervistës lidhet me Wesley Sneijder, një nga afrimet më të rëndësishme të Interit të Tripletës. Sipas Brancës, marrëveshja u arrit pas një strategjie të ndërtuar me Ernesto Bronzetti dhe pas orësh të gjata negociatash me agjentin e lojtarit.
Ai tregon se Mourinho nuk ishte i bindur se holandezi do të mbërrinte dhe se i kishte kërkuar alternativa të tjera në merkato. Branca këmbëngul se Sneijder ishte profili i duhur dhe thotë se ka folur në telefon deri në orët e para të mëngjesit për ta bindur lojtarin. Pas mbylljes së operacionit, ai përshkruan edhe një përplasje verbale me trajnerin portugez për shkak të kohës së shkurtër në dispozicion para derbit.
Mes anekdotave dhe vendimeve të diskutueshme
Në intervistë ka edhe episode më të lehta, por që japin një ide për klimën e futbollit italian të atyre viteve. Branca kujton batutën e Vittorio Cecchi Gorit, i cili i thoshte se ishte “i bukur si aktor”, por shton me ironi se nuk iu prezantua asnjë aktore.
Ai ndalet edhe te periudha te Parma e Roma, ku përmend zgjedhje teknike që, sipas tij, e penalizuan. Në një rast, rrëfen se u la jashtë formacionit pikërisht kur pritej të vëzhgohej nga trajneri i Italisë, çka ndikoi më tej në minutazhin e tij.
Tevez, Maicon dhe dilemat pas Tripletës
Branca prek edhe një tjetër pikë të ndjeshme: merkaton e Interit në vitet pas sukseseve të mëdha. Sipas tij, klubi hoqi dorë nga Carlos Tevez edhe për shkak të kufizimeve me vendet për ekstrakomunitarët dhe për zgjedhje që lidhen me ekuilibrat e skuadrës.
Ai përmend gjithashtu se, shumë vite më pas, është e lehtë të gjykohen vendimet për të mos shitur disa nga protagonistët e Tripletës. Në versionin e tij, në atë kohë peshoi dëshira e Massimo Morattit për të mbajtur grupin fitues, një zgjedhje që mbetet pjesë e debatit për ciklin e mëvonshëm të Interit.
Rrëfimi i Brancës sjell më shumë se nostalgji sportive: ai nxjerr në pah sa vendimtare, por edhe sa të debatueshme, mund të jenë prapaskenat e merkatos dhe raportet mes drejtuesve e trajnerëve.
Në këtë tablo, operacioni Sneijder mbetet episodi që ai e vendos në qendër, si një bast personal që, të paktën në rezultat sportiv, i dha të drejtë.