Në një vend normal, një video ku të burgosur pinë alkool, dëgjojnë muzikë dhe përdorin telefona në qeli do të trondiste themelet e sistemit. Në Shqipëri, ajo thjesht prodhon një reagim të vakët: “nuk është ashtu siç duket”. Pra, sipas logjikës zyrtare, problemi nuk është ajo që ndodh, por ajo që ne shohim.
Burgjet, që duhet të jenë vendi ku shteti demonstron forcën e ligjit, janë kthyer në ambiente ku ligji negociohet si menu. Personazhe të njohur për drejtësinë organizojnë festa në qeli, ndërsa shteti shfaqet si roje nate që fle në karrige. Dhe kur zgjohet, nuk kërkon përgjegjësi – kërkon justifikime.
Alibia e radhës është se disa prej tyre “janë transferuar ose liruar”. Po ç’lidhje ka kjo me faktin që festa ndodhi? Apo ideja është që skandali të bëhet i pranueshëm nëse protagonistët nuk janë më aty? Kjo nuk është përgjigje, është shmangie.
Më pas vjen pjesa teatrale: “nisen hetimet”, “intensifikohen kontrollet”, “sekuestrohen 3 telefona”. Tre telefona në një sistem ku duket se komunikimi është më i lirë se jashtë? Kjo nuk është goditje ndaj fenomenit, është pranim i tij në dozë simbolike.
Në këtë histori nuk kemi thjesht një dështim institucional, por një degradim të plotë të autoritetit. Kur në burg ka alkool, muzikë dhe telefona, ndërsa qytetarëve u flitet për rend dhe siguri, kontrasti bëhet absurd. Është një shtet që flet si autoritet, por sillet si figurant.
Dhe në sfond të gjithë kësaj, qeveria zgjedh të ulë zërin, të relativizojë dhe të presë që cikli mediatik të kalojë. Sepse problemi real nuk është skandali – është që skandalet janë bërë rutinë.
Në fund, mbetet vetëm një e vërtetë e hidhur: kur burgu nuk frikëson më askënd, atëherë shteti ka humbur funksionin bazë. Dhe kur reagimi zyrtar është “nuk është ashtu siç duket”, qytetarët e kuptojnë shumë mirë që është pikërisht ashtu – ndoshta edhe më keq.