Një denoncim publik nga deputeti socialist Erion Braçe ka rikthyer vëmendjen te zinxhiri i çmimeve në bujqësi, aty ku diferenca mes asaj që merr fermeri dhe asaj që paguan konsumatori mbetet një nga plagët më të vjetra të tregut. Në fokus këtë herë është shalqiri: 6 lekë për kilogram në Divjakë dhe rreth 30 lekë për kilogram në vijën bregdetare, sipas pretendimeve të Braçes.
Akuza për abuzim me çmimin
Në një reagim në rrjetet sociale, Braçe thotë se fermerët e Divjakës e kanë shitur shalqirin me vetëm 6 lekë/kg për javë të tëra, ndërsa në zonat turistike produkti është tregtuar me rreth 30 lekë/kg.
Sipas tij, kjo diferencë nuk shpjegohet me logjikë të rregullt tregu dhe përbën një ngarkesë të padrejtë si për bujqit, ashtu edhe për konsumatorët. Deputeti e cilëson situatën si abuzim nga tregtarët dhe jo si problem të prodhuesve.
Çfarë pretendon Braçe për fitimin në zinxhir
Sipas versionit të bërë publik prej tij, për çdo kilogram tregtarët llogarisin rreth 10 lekë shpenzime dhe 10 lekë fitim, ndërsa diferenca e mbetur, sipas Braçes, mbetet po ashtu në favor të tyre.
Ai ngre dyshimin se barra më e rëndë po i mbetet fermerit, i cili për një periudhë të gjatë, sipas tij, e ka shitur prodhimin pa fitim, ndërsa pjesa më fitimprurëse e zinxhirit është zhvendosur te tregtimi final.
Presion mbi bujqit, konsumatorin dhe turizmin
Braçe argumenton se efekti nuk mbaron te porta e fermës. Sipas tij, çmimet e larta të frutave dhe perimeve të stinës po rëndojnë edhe faturën e konsumit në turizëm, në kulmin e sezonit veror.
Në këtë lexim, dëmtohen njëkohësisht tre hallka: prodhuesi që shet lirë, konsumatori që blen shtrenjtë dhe bizneset e turizmit që përballen me kosto më të larta furnizimi.
Paralajmërimi për rritje të mëtejshme
Deputeti thotë se çmimi te prodhuesi ka nisur të lëvizë nga 6 lekë drejt 12 lekëve, me mundësi që të arrijë edhe 15 lekë/kg. Ai përmend se në këtë fazë prodhimi i shalqirit është përqendruar në zona si Cerma, Sulzotaj dhe Imshta.
Nëse kjo rritje në burim pasohet sërish nga marzhe të larta në tregtimin final, atëherë çmimi për konsumatorin në zonat turistike mund të shkojë edhe më lart, një skenar që Braçe e paraqet si dëm të drejtpërdrejtë për tregun dhe sezonin.
Rasti i ngritur publikisht nga Braçe rikthen pyetjen që përsëritet çdo verë në tregun bujqësor shqiptar: kush e kontrollon realisht zinxhirin e çmimeve dhe pse fitimi më i vogël mbetet te prodhuesi, ndërsa fatura më e lartë i shkon qytetarit.
Përtej denoncimit politik, diferenca mes çmimit në fushë dhe atij në treg mbetet një tregues i qartë i një sistemi që vazhdon të funksionojë pa transparencë të plotë për fermerin dhe konsumatorin.