Gianluigi Buffon ka zgjedhur të flasë hapur për një nga fazat më delikate të kombëtares italiane, duke i dalë në krah Roberto Mancinit dhe duke zhvendosur debatin te kriza më e thellë e futbollit italian. Ish-portieri legjendar, rekordmen i paraqitjeve me Italinë, thotë se problemi nuk mund të reduktohet te një emër i vetëm në stol.
Buffon: Mancini mbetet zgjedhje e duhur
Në vlerësimin e tij, Mancini mbetet një zgjedhje e fortë në planin teknik, pasi ka treguar një model loje që mund t’i shërbejë një projekti afatmesëm. Buffon shkon edhe më tej, duke thënë se një trajner si Mancini do të merrej në konsideratë edhe nga klube të mëdha si PSG, Bayern, Real Madrid apo Juventusi.
Për ish-portierin, çështja nuk zgjidhet me reagime të momentit. Ai lë të kuptohet se përgjegjësia duhet të ndahet edhe me lojtarët, ndërsa nga sinjalet e dhëna së fundmi sheh një lloj dakordësie brenda grupit.
Kriza e Italisë, mes humbjes së vrullit dhe rënies së bindjes
Buffon e përshkruan ciklin e kombëtares si një histori që nisi me entuziazëm dhe ndjenjë çlirimi, por që më pas u përball me pjesën më të vështirë: konfirmimin. Sipas tij, pikërisht aty nis zbehja e bindjes dhe e motivimit që ndan ekipet e forta nga kampionët e qëndrueshëm.
Ai kujton se Italia duhet të rikthejë energjinë që e çoi drejt suksesit në Europian dhe jo klimën e dështimeve që shoqëruan eliminimet nga Kupa e Botës. Në këtë lexim, problemi nuk është vetëm taktik, por edhe psikologjik dhe i lidhur me marrëdhënien mes grupit dhe trajnerit.
Gattuso, Ranieri dhe rolet kyçe në federatë
Për zërat se kishte qenë kundër Mancinit pas largimit të Spallettit, Buffon sqaron se kishte një rol me peshë, por jo fjalën e fundit. Sipas tij, në atë moment Gattuso ishte profili më i mirë i disponueshëm për atë detyrë, edhe për shkak të kohës së kufizuar dhe nevojës për të rikthyer moralin e ekipit.
Ai mbron edhe figurat drejtuese pranë kombëtares, duke theksuar se prania e njerëzve me përvojë dhe garanci teknike mbetet thelbësore në një fazë të tillë. Për Buffonin, nga jashtë mund të ketë dyshime legjitime, por brenda strukturës rëndësi ka stabiliteti dhe uniteti.
Keqardhje për Pirlon dhe një ofertë e refuzuar
Buffon ndalet edhe te Andrea Pirlo, për të cilin shprehet i lehtësuar që shmangu një rrugë të vështirë në një moment kur kushtet nuk dukeshin të favorshme. Ai kritikon mënyrën si, sipas tij, është tentuar të etiketohet Pirlo përmes një qasjeje politike që e cilëson të ngathët dhe të pasuksesshme.
Po ashtu, zbulon se kishte marrë një ofertë nga Paolo Maldini dhe Leonardo për një rol drejtues në strukturën e kombëtares, duke koordinuar punën mes skuadrave të Serie A dhe atyre të moshave. Megjithatë, pas dekadash pa pushim real, Buffon vendosi të qëndrojë larg futbollit për t’iu kushtuar familjes dhe për t’u shkëputur.
Diagnoza më e fortë: Italia nuk është më qendra e futbollit
Pika më e fortë e analizës së Buffon vjen te gjendja e përgjithshme e futbollit italian. Sipas tij, Serie A nuk është më liga referente që ishte dikur dhe sot renditet pas elitës së kontinentit, në një rol tranzicioni ku lojtarët vijnë për t’u zhvilluar, ndërsa të rinjtë italianë vazhdojnë të mos gjejnë hapësirat e nevojshme.
Ai pranon se Italia ka ende lojtarë cilësorë, madje edhe në kampionate si Premier League, por problemi qëndron te mungesa e reflektimit për ndryshimin rrënjësor të futbollit europian në dy dekadat e fundit. Mesazhi i Buffon është i qartë: emri dhe historia nuk mjaftojnë më, ndërsa vendet e tjera po mësojnë të bëjnë të njëjtat gjëra po aq mirë ose më mirë.
Deklaratat e Buffon japin një panoramë më të gjerë se debati i zakonshëm për trajnerin e radhës. Në thelb, ai sugjeron se kriza e Italisë nuk zgjidhet me një lëvizje në stol, por kërkon një përballje reale me rënien e peshës së futbollit italian në Europë.