Në një vend ku qytetarët presin ujë, drejtësi dhe një shtet që funksionon, doli dikush që vendosi t’i japë zgjidhje të gjitha këtyre… duke refuzuar gjuhën standarde.
Po, ky është niveli ku ka rënë debati publik.
Deputetja Marjana Koçeku ka vendosur të shpallë gegnishten si “standardin e saj”. Një deklaratë që në çdo vend normal do të trajtohej si një kuriozitet folklorik, por në Shqipëri shitet si qëndrim politik.
Sepse kur nuk ke çfarë të ofrosh, krijon një kauzë që nuk ka lidhje me asgjë.
Dialekti si mburojë për boshllëkun
Le ta themi troç: askush nuk ka problem me gegnishten. Problemi është kur ajo përdoret si justifikim për të shmangur përgjegjësinë.
Sepse është shumë më e lehtë të flasësh për gjuhën sesa për: mungesën e investimeve, keqmenaxhimin, heshtjen përballë korrupsionit.
Është shumë më komode të bësh rebelin e dialektit sesa të përballesh me realitetin.
Parlamenti nuk është as Theth, as TikTok
Deputetja mund të flasë si të dojë në shtëpi, në rrjete sociale apo në biseda private. Por Parlamenti nuk është vend për eksperimente identitare.
Është vendi ku duhet të kuptohesh nga çdo shqiptar.
Sepse ndryshe, çfarë ndodh?
Njëri flet gegnisht, tjetri toskërisht, i treti me dialekt lokal dhe në fund askush nuk merr vesh asgjë. Një kakofoni perfekte – tamam si politika.
Dhe ndoshta pikërisht kjo është ideja.
Kur nuk ke zë për njerëzit, bën zhurmë për veten
Banorët e zonave që përfaqëson nuk kanë kërkuar debat për dialektin. Ata kanë kërkuar zgjidhje.
Por për çudi, aty ku duhet reagim, ka heshtje.
Aty ku duhet qëndrim, ka mungesë.
Aty ku duhet punë, ka… deklarata.
Sepse është më e lehtë të thuash “unë nuk flas standard” sesa të thuash “ja çfarë kam bërë për ju”.
Gjuha nuk të bën më politike – përmbajtja po
Deputetja thotë se duke folur gegnisht është “më politike”.
Në fakt, është e kundërta.
Politika nuk matet me dialektin, por me vendimet, me qëndrimet dhe me guximin për të thënë të vërtetën kur duhet.
Dhe kur kjo mungon, edhe fjalia më e bukur – qoftë në gegnisht apo në standard – tingëllon bosh.
Problemi nuk është si flet, por pse flet
Në fund të ditës, askush nuk do ta kujtojë këtë debat për gjuhën.
Do të kujtohet vetëm një gjë:
që në një moment kur njerëzit kishin nevojë për zë, dikush zgjodhi të flasë për dialektin.
Dhe kjo nuk është çështje gjuhe.
Është çështje serioziteti.