Retorika nga Teherani mbetet e ashpër edhe pas sinjaleve për afrim në tryezën me SHBA-në. Sipas versionit zyrtar iranian, mirëkuptimi i arritur mes palëve nuk është kompromis, por një pranim dështimi nga ana e Uashingtonit.
Deklarata që rrit temperaturën politike
Kryenegociatori iranian Mohammad Bagher Ghalibaf e cilësoi marrëveshjen mes Iranit dhe Shteteve të Bashkuara për fundin e luftës si një “shpallje të kapitullimit të Amerikës”. Deklarata e tij vjen në një moment kur procesi po lexohet si test i ri për raportet mes Teheranit dhe Uashingtonit.
Ghalibaf foli në një konferencë në Azerbajxhan, të transmetuar drejtpërdrejt nga televizioni shtetëror iranian, çka i jep mesazhit edhe peshën e komunikimit zyrtar të Teheranit. Në thelb, Irani po tenton ta shesë rezultatin e bisedimeve si fitore politike të brendshme dhe rajonale.
Si e paraqet Irani marrëveshjen
Sipas Ghalibaf, mirëkuptimi i arritur në Islamabad nuk erdhi nga presioni apo imponimi, por nga ajo që ai e quajti qëndresë dhe forcë e popullit iranian.
Në deklarimin e tij, ai tha se “suksesi i këtij procesi nuk erdhi nga presioni apo imponimi. Ai erdhi nga rezistenca dhe autoriteti i kombit të guximshëm iranian”. Ky është framing-u i qartë i palës iraniane, i ndërtuar për të shmangur çdo perceptim se Teherani ka lëshuar terren.
Memorandumi i Islamabadit dhe mesazhi për rajonin
Sipas kryenegociatorit iranian, memorandumi i mirëkuptimit i arritur në Islamabad përfaqëson në thelb një pranim të dështimit nga ana e Shteteve të Bashkuara.
Ai shtoi gjithashtu se siguria në Lindjen e Mesme duhet të garantohet nga vetë vendet e rajonit, pa ndërhyrje nga jashtë. Edhe ky mesazh shihet si pjesë e linjës tradicionale të Teheranit kundër rolit amerikan në rajon.
Çfarë dihet nga bisedimet
Deklaratat e forta të Teheranit po dalin paralelisht me analizat për ndikimin që marrëveshja mund të ketë në ekuilibrat politikë dhe të sigurisë në Lindjen e Mesme.
Raundi i parë i bisedimeve mes SHBA-së dhe Iranit në Zvicër përfundoi të martën dhe, sipas informacionit të bërë publik, la përshtypjen e një afrimi të qëndrimeve. Shtetet ndërmjetësuese thanë se atmosfera ishte konstruktive dhe folën për “përparime inkurajuese”, ndonëse mbetet për t’u parë nëse retorika publike do të përkthehet në angazhime reale politike.
Për momentin, ajo që del qartë është kontrasti mes toneve triumfaliste të Teheranit dhe gjuhës më të kujdesshme të ndërmjetësve.
Nëse marrëveshja do të prodhojë stabilitet real apo thjesht një pauzë të brishtë diplomatike, kjo mbetet ende e hapur.