Një protestë e paraqitur si studentore mori shpejt ngarkesë të fortë politike, pasi në tubim u shfaqën deputetë të Partisë Demokratike, ndërsa nga turma u artikuluan slogane që godisnin jo vetëm kryeministrin Edi Rama, por edhe liderin historik të së djathtës, Sali Berisha. Për opozitën, hyrja në një protestë që nuk e kontrollon politikisht mund të kthehet lehtë në bumerang.
Hyrja e deputetëve dhe përplasja me realitetin e turmës
Deputetët e PD-së hynë në protestë në grup dhe me profil të dukshëm politik, në një tubim që paraqitej si nismë studentore. Por atmosfera ndryshoi sapo u përballën me thirrjet e të rinjve në turmë.
Slogani “Rama në burg, Berisha në burg” e vendosi opozitën përballë një mesazhi që nuk i shërbente dot narrativës së saj të zakonshme. Në vend të një proteste të kanalizuar kundër qeverisë, mesazhi i ardhur nga poshtë i trajtonte njësoj të dy krahët e politikës tradicionale.
Një protestë që nuk ndjek vijën e partive
Pikërisht këtu duket edhe problemi për partitë kur tentojnë të hipin mbi pakënaqësinë qytetare pa e prodhuar vetë atë. Turma nuk po përsëriste skemën klasike të opozitë-kundër-qeverisë, por po shfaqte refuzim më të gjerë ndaj elitës politike.
Në këtë kuptim, prania e deputetëve demokratë nuk rezultoi domosdoshmërisht aset. Përkundrazi, i ekspozoi ata në një terren ku protesta nuk njihte privilegje partie dhe nuk kursente as figurat e kampit opozitar.
Goditje politike për opozitën
Mesazhi i dalë nga protesta sugjeron një vështirësi të opozitës për të monopolizuar pakënaqësinë publike. Kur thirrjet kundër qeverisë shoqërohen me thirrje kundër Berishës, bie pretendimi se çdo revoltë shoqërore përkthehet automatikisht në kapital politik për PD-në.
Kjo e bën edhe më të dukshëm hendekun mes partive dhe protestave spontane, sidomos kur pjesëmarrësit refuzojnë të shërbejnë si dekor për skenarë të gatshëm politikë.
Kur turma i kthen mbrapsht llogaritë e politikës
Në politikë, jo çdo protestë ku shfaqet opozita kthehet në fitore për opozitën. Rasti i kësaj proteste tregoi se një turmë e pakontrolluar mund t’u prishë llogaritë atyre që hyjnë me idenë se pakënaqësia publike është automatikisht në dispozicionin e tyre.
Përtej ironisë politike, episodi nxori në pah një fakt të thjeshtë: kur qytetarët dhe të rinjtë flasin me zërin e tyre, partitë mund të mbeten pa tekst.
Prania e deputetëve të PD në këtë tubim nuk prodhoi efektin e zakonshëm të rreshtimit kundër qeverisë, por ekspozoi kufijtë e ndikimit partiak mbi protesta që kërkojnë të mbajnë distancë nga e gjithë klasa politike.
Në vend të një skene të kontrolluar, protesta u shndërrua në një pasqyrë të pakëndshme për opozitën, ku refuzimi nuk kishte vetëm një adresë.