Erdit Asllanaj, i njohur për publikun si “Doktori” i Portokallisë, është shfaqur në një bisedë më personale, larg skenës së humorit që e bëri të famshëm. Në qendër të rrëfimit të tij ishte largimi drejt Francës, përpjekja për të nisur nga e para dhe vendimi për t’u kthyer në Shqipëri, një hap që ai e përshkruan si më të vështirë se vetë ikja.
Një rrëfim përtej personazhit të ekranit
Asllanaj u prezantua këtë herë jashtë kornizës së batutave dhe roleve komike, duke folur për përvoja personale dhe momente që, sipas tij, kanë ndikuar fort në jetën e tij.
Figura e “Doktorit”, që publiku e njeh prej vitesh, la vend për një portret më të përmbajtur dhe më intim, ku në plan të parë dolën emigrimi, nostalgjia dhe sfidat personale.
Largimi në Francë dhe nisja nga zero
Në bisedë, ai tregoi se u largua nga Shqipëria drejt Francës pa një plan kthimi të afërt. “Ika pa biletë kthimi”, u shpreh Asllanaj, duke e paraqitur atë moment si një zgjedhje që hapi një kapitull të ri, por edhe të pasigurt.
Sipas rrëfimit të tij, jeta jashtë vendit kërkoi një nisje nga zero, në një realitet krejt tjetër nga ai që kishte lënë pas. Pikërisht në një fazë kur po krijonte një lloj stabiliteti, ai vendosi të rikthehej në Shqipëri.
Kthimi që rezultoi më i vështirë
Asllanaj pranoi se rikthimi në vend nuk ishte një lëvizje e lehtë. Në rrëfimin e tij, vështirësia nuk lidhej vetëm me ndryshimin e vendit, por edhe me përplasjen mes pritshmërive dhe realitetit pas kthimit.
Ky detaj e zhvendos theksin nga historia e zakonshme e emigrimit te kostoja personale që shpesh mbetet jashtë vëmendjes publike: jo vetëm largimi, por edhe tentativa për t’u ringritur sërish në vendin tënd.
Muzika si pjesë e rrëfimit
Biseda mori një tjetër drejtim kur Asllanaj solli në studio instrumente muzikore dhe interpretoi melodi tradicionale. Ky moment ndryshoi tonin e intervistës dhe nxori në pah një anë tjetër të tij, më të lidhur me muzikën sesa me humorin.
Nga ajo që u bë publike, interpretimi i tij krijoi një atmosferë më të afërt dhe më emocionale, duke e kthyer rrëfimin në një kombinim mes kujtesës personale, artit dhe përvojës së emigrimit.
Rrëfimi i Erdit Asllanajt sjell në vëmendje jo vetëm historinë e një aktori të njohur, por edhe peshën që mbartin zgjedhjet e mëdha personale, sidomos kur ato lidhen me ikjen, kthimin dhe nisjen nga e para.
Përtej figurës së “Doktorit”, ai u shfaq si një artist që e sheh muzikën dhe kujtesën personale si pjesë të të njëjtit udhëtim.