Tragjedia në Elbasan, ku humbën jetën dy persona dhe u plagosën dhjetë të tjerë, ka nxjerrë në pah jo vetëm pasojat e rënda të zjarrit, por edhe pikëpyetje serioze mbi reagimin e strukturave shtetërore. Në Komisionin Parlamentar të Mbrojtjes, opozita foli për një ndërhyrje që la shumë për të dëshiruar, ndërsa kreu i Emergjencave Civile, Haki Çako, pranoi se në momentet e para pati vështirësi, panik dhe mungesë përvoje.
Përplasja në Komisionin e Mbrojtjes
Zjarri në pallatin e Elbasanit u bë objekt diskutimi në Komisionin Parlamentar të Mbrojtjes, ku debati u fokusua te mënyra si u menaxhua ndërhyrja në vendngjarje.
Deputeti i opozitës Isuf Çela e sulmoi ashpër reagimin institucional, duke e paraqitur atë si një tjetër tregues të dështimit në menaxhimin e situatave me pasoja të rënda.
Kritika e opozitës për mjetet dhe reagimin
Sipas Çelës, ndërhyrja për shuarjen e flakëve ishte e papërshtatshme për përmasat e ngjarjes. Ai tha se zjarri po fikej "me një zorrë uji", ndërsa e krahasoi këtë me automjetet që përdoren në protesta për hedhje uji me presion në distanca të gjata.
Krahasimi i deputetit synonte të vinte në dukje disproporcionin mes kapaciteteve që, sipas tij, aktivizohen për kontroll turmash dhe atyre që u panë në një ngjarje me viktima në një pallat banimi.
Çako pranon probleme në momentet e para
Në përgjigje, Haki Çako pranoi se faza e parë e ndërhyrjes ishte shoqëruar me vështirësi. Sipas versionit të tij, zjarri krijon panik jo vetëm te qytetarët, por në raste të caktuara edhe te vetë strukturat operacionale.
Ai tha gjithashtu se kishte munguar përvoja për përballimin e një aksidenti të tillë në momentet e para, duke pranuar në thelb se reagimi fillestar nuk kishte qenë në nivelin që kërkonin rrethanat.
Çfarë thanë Emergjencat për operacionin
Pavarësisht pranimit të problemeve, Çako këmbënguli se ishin angazhuar të gjitha kapacitetet në dispozicion, përfshirë autoshkallët nga Tirana dhe Elbasani.
Sipas tij, njësitë e kërkim-shpëtimit të Forcave të Armatosura dhe strukturat e mbrojtjes nga zjarri operuan gjatë gjithë natës, në një operacion që, sipas institucioneve, synoi shpëtimin e banorëve dhe menaxhimin e pasojave të ngjarjes.
Debati në Komision nxori në sipërfaqe një kontrast të fortë: nga njëra anë kritika për një reagim që u pa si i pamjaftueshëm, nga ana tjetër pranimi nga vetë drejtuesi i Emergjencave se pati panik dhe mungesë përvoje.
Për një ngjarje që la pas viktima dhe të plagosur, kjo mbetet një provë e rëndë për mekanizmin e reagimit publik, sidomos kur dështimet pranohen vetëm pasi pasojat janë bërë të pakthyeshme.